Αρχική OUR VIEW Τσιαντάκης: Η σκληρή δουλειά επιβραβεύει τα ταλέντα

Τσιαντάκης: Η σκληρή δουλειά επιβραβεύει τα ταλέντα

Νίκος Τσιαντάκης. Ένα Εξτρέμ από άλλο πλανήτη για την εποχή του. Ένας πραγματικός βιρτουόζος της μπάλας, με σέντρα φαρμάκι. Ένας πραγματικός μαχητής στο γήπεδο, ακούραστος, δουλευταράς…

Στα 17 του πρώτο όνομα στον Ατρόμητο Αθηνών έκανε το φίλαθλο κοινό να παραμιλά με τις ποδοσφαιρικές του ικανότητες… Η καταξίωση δεν άργησε να έρθει, παίρνοντας μεταγραφή για τον Πανιώνιο, και μετέπειτα για τον Ολυμπιακό… Έπεσε στα δύσκολα χρόνια των ερυθρόλευκων αλλά λατρεύτηκε και εκτιμήθηκε όσο λίγοι… Ο «Τσιάντακας» σε μια συνέντευξη ποταμό στην City View αναλύει τα κακώς κείμενα του Ελληνικού ποδοσφαίρου, καθώς και τον αποκλεισμό της Εθνικής ομάδας από την τελική φάση του μουντιάλ της Ρωσίας.

Ερ.: Νίκο η εποχή της αλάνας πέρασε ανεπιστρεπτί. Πιστεύεις ότι θα συνεχίζουν να βγαίνουν ταλέντα από την περιοχή της Δυτικής Αττικής, και γενικότερα από το λεκανοπέδιο;

Απ.: «Η περιοχή της Δυτικής Αττικής έχει βγάλει ποδοσφαιριστές που άφησαν εποχή. Ποιον να πρωτοθυμηθώ, και ποιον να αφήσω, θα παρεξηγηθώ αν ξεχάσω κάποιον οπότε ας μην μείνουμε στα ονόματα… Και εγώ από το Περιστέρι και τον Ατρόμητο ξεκίνησα. Φυσικά και θα συνεχίζουν να βγαίνουν ταλέντα. Άλλωστε την θέση της αλάνας έχουν πάρει οι ποδοσφαιρικές ακαδημίες, που κάθε μέρα γίνονται και περισσότερες. Και οι μεγάλες ομάδες έχουν ακαδημίες και εγκαταστάσεις για να ασχοληθούν τα νέα παιδιά με το άθλημα. Το πρόβλημα είναι άλλο… Ότι δεν δείχνουν εμπιστοσύνη στα «σπλάχνα» τους, δεν προωθούν τα δικά τους παιδιά, τα καίνε…».

Ερ.: Τι εννοείς; Ότι δεν δίνουν ευκαιρίες να αναδειχθούν οι νέοι ποδοσφαιριστές;

Απ.: «Ακριβώς. Όταν έρχονται καραβιές ξένων παικτών, αμφιβόλου αξίας, οι οποίοι σε πολλές περιπτώσεις είναι κατώτεροι των προσδοκιών και παίζουν απλά γιατί… πρέπει, οι γηγενείς ποδοσφαιριστές που είναι καλύτερης ποιότητας και αξίας μένουν στον πάγκο. Και όταν σε τρώει ο πάγκος, μένεις στάσιμος δεν εξελίσσεσαι. Όταν δεν υπάρχει περιορισμός συμμετοχής ξένων αθλητών στην 11άδα, υπάρχει πρόβλημα. Στην εποχή μου αγωνίζονταν μόνο τρείς μη γηγενείς ποδοσφαιριστές, και έρχονταν παίκτες που άξιζαν να παίζουν. Τι να πει κανείς για τον Τεοντόρ Μπαρζώφ που παίζαμε μαζί στον Πανιώνιο… Τέτοιο φάουλ ούτε ο Ζουνίνιο Περναμπουκάνο… Να θεσπίσει νόμο η Πολιτεία λοιπόν, να αγωνίζονται περισσότεροι Έλληνες στην 11αδα… Να πάρει μέτρα. Και οι ομάδες επιτέλους ας εμπιστευτούν  τα δικά τους παιδιά. Όταν δεν παίζουν Έλληνες, υπάρχει αντίκτυπος και στην Εθνική ομάδα».

Ερ.: Είπες την μαγική λέξη Νίκο, Εθνική ομάδα. Διασυρθήκαμε στην Κροατία και μείναμε εκτός νυμφώνος  παγκοσμίου κυπέλλου. Τι έφταιξε και σε ένα τέτοιο σημαντικό ματς παρουσιαστήκαμε ανέτοιμοι;

Απ.: «Δεν ξέρω τι έφταιξε αλλά όταν σε ένα ματς ζωής και θανάτου χάνεις με κάτω τα χέρια, δεν μπαίνεις καν στο γήπεδο, υπάρχει πρόβλημα. Θα μου πεις με την Κροατία έπαιζες, ομάδα που έχει παίκτες τοπ επιπέδου, που μπορούν να σε σκοτώσουν ανά πάσα στιγμή, αν τους δώσεις το δικαίωμα… Και αυτό έκαναν, μας σκότωσαν στο πρώτο ματς. Βρήκαν την ευκαιρία, καθώς εμείς ήμασταν σε άλλο γήπεδο… Έγιναν πολλά, και λάθη, και συγκυρίες αρνητικές, και η απουσία του Μανωλά, πολλά… Συμβαίνουν αυτά. Εδώ έμεινε έξω η Ιταλία, τι να λέμε τώρα. Πάντως σε όλη τη φάση των προκριματικών δεν πήγαμε άσχημα. Οι ίδιοι παίκτες που χρεώθηκαν την ήττα του 4-1 έφεραν σε δύσκολη θέση το Βέλγιο μια από τις καλύτερες ομάδες στον κόσμο αυτήν τη στιγμή. Δεν μπορείς να κατηγορήσεις κανέναν λοιπόν. Ούτε τον προπονητή για λάθος επιλογές σε πρόσωπα, ούτε τους παίκτες για αδιαφορία. Ήταν η κακή στιγμή. Έγινε. Μας πείραξε ο αποκλεισμός, αλλά έτσι είναι, συμβαίνει. Επιμένω όμως, για να έχει και η Εθνική εναλλακτικές, ότι πρέπει να παρθούν μέτρα από την Πολιτεία και τις ομάδες ώστε να αγωνίζονται περισσότεροι Έλληνες παίκτες στις ομάδες».

Ερ.: Μήπως όμως και οι νεαροί δεν διαχειρίζονται καλά την εικόνα τους; Μήπως παίρνουν τα μυαλά τους αέρα;

Απ.: «Τώρα έθιξες ένα λεπτό θέμα… Στην εποχή μου παίζαμε ακόμη για την φανέλα. Δουλεύαμε σκληρά στο γήπεδο, τα δίναμε όλα για να βελτιωθούμε ως παίκτες και ως άνθρωποι. Χρήμα δεν υπήρχε, όπως σήμερα. Ούτε τα μέσα για να γυμναστούμε. Ανεβοκατεβαίναμε τις εξέδρες στο «Καραϊσκάκης» 300 φορές την ημέρα. Είχαμε αναγνωρισιμότητα αλλά τα μυαλά μέσα στο κεφάλι. Τουλάχιστον εγώ. Για αυτό λοιπόν, δεν φτάνει να έχεις ταλέντο, θέλει να είσαι και καλός χαρακτήρας. Να δουλεύεις, να βελτιώνεσαι και όχι να επαναπαύεσαι στο ταλέντο σου και στα χρήματα. Έτσι δεν πας μπροστά. Κάποτε όλα τελειώνουν. Πάρτε παράδειγμα τον Κριστιάνο Ρονάλντο. Στα 33 του πάει πρώτος στην προπόνηση και φεύγει τελευταίος. Ότι έγινε, το δούλεψε σκληρά και τα κατάφερε. Κάποιοι εδώ, τεμπελιάζουν (ονόματα δεν λέμε, γέλια…) Κάνουν κακό στον ίδιο τους τον εαυτό. Μένουν στάσιμοι. Το ταλέντο αν το αφήσεις σε αφήνει».

Ερ.: Νίκο για να κλείσουμε, τι θα συμβούλευες τα νέα παιδιά;

Απ.: «Νίκο, τα νέα παιδιά πρέπει να δουλέψουν σκληρά. Να γίνουν πάνω από όλα καλοί άνθρωποι, σωστοί χαρακτήρες. Πρώτα για τον εαυτό τους και έπειτα για τους άλλους. Αν το πετύχουν αυτό, και διαθέτουν και ταλέντο τα υπόλοιπα θα έρθουν μόνα τους. Και χρήμα και αναγνώριση… Να θυμούνται μόνο ότι κάποτε όλα τελειώνουν».

Εφημερίδα City View – 8ο τεύχος
Ν. Νίκας