Αρχική OUR VIEW Η υπόσχεση για Σκαραμαγκά και Μπλοκ 15

Η υπόσχεση για Σκαραμαγκά και Μπλοκ 15

Εικόνα για την συνάντηση μεταξύ του αναπληρωτή Υπουργού Εθνικής Άμυνας, Δημήτρη Βίτσα και του Δημάρχου Χαϊδαρίου, Μιχάλη Σελέκου.

Η συνάντηση Βίτσα – Σελέκου ανοίγει το δρόμο για να περάσουν στα χέρια του Δήμου Χαϊδαρίου μέσα στο 2018.

Ο ένας χώρος αποτελεί ουσιαστικά το παραλιακό μέτωπο του Χαϊδαρίου, το οποίο μπορεί να αξιοποιηθεί προς όφελος των Δημοτών. Ο δεύτερος αποτελεί ιστορική μνήμη του τόπου και μέρος της ιστορίας της αντίστασης.

Και οι δύο χώροι είναι πολύ πιθανό μέσα στο 2018 να περάσουν στην κυριότητα του Δήμου Χαϊδαρίου. Αυτό προέκυψε από την πρόσφατη συνάντηση μεταξύ του Χαϊδαριώτη αναπληρωτή Υπουργού Εθνικής Άμυνας, Δημήτρη Βίτσα και του Δημάρχου Χαϊδαρίου, Μιχάλη Σελέκου. Ουσιαστικά ο πρώτος υποσχέθηκε στον δεύτερο ότι θα κάνει ότι περνά από το χέρι του για να υλοποιήσει το αίτημα του Δήμου.

Πρόκειται για τον προβλήτα Νο 4 στο Σκαραμαγκά όπου ο Δήμος θα δημιουργήσει χώρο αναψυχής και ταυτόχρονα θα δώσει τη δυνατότητα πρόσβασης στη θάλασσα για τους πολίτες.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η συγκεκριμένη έκταση των 220 στρεμμάτων του προβλήτα Νο 4, προέκυψε από την καταπάτηση της παραλίας (100 στρέμματα) και το παράνομο μπάζωμα-επιχωμάτωσης στη θάλασσα (120 στρέμματα).

Στον συγκεκριμένο χώρο, από το 2016 έχει δημιουργηθεί ένα από τα μεγαλύτερα κέντρα φιλοξενίας προσφύγων στην Ελλάδα, μια ολόκληρη πολιτεία 3.500 κατοίκων. Πλέον ο προσφυγικός πληθυσμός στον Σκαραμαγκά έχει μειωθεί αισθητά και μέσα στο 2018 αναμένεται η κατάργηση της συγκεκριμένης Δομής Φιλοξενίας.

Τι είναι το Μπλοκ 15

Το Μπλοκ 15 βρίσκεται στο στρατόπεδο Χαϊδαρίου που χτίστηκε επί δικτατορίας Μεταξά το 1937. Στις 10 Σεπτεμβρίου 1943 πέρασε στα χέρια των Γερμανών και συγκεκριμένα της SD (Sicherheitsdienst), της Υπηρεσίας ασφαλείας των Ναζί. Γρήγορα εξελίχθηκε σε κέντρο διαλογής και μεταγωγών των κρατουμένων.

Οι πιο άτυχοι είτε εκτελέστηκαν για «αντίποινα» ύστερα από αντιστασιακές ενέργειες (όπως οι 200 κομμουνιστές της Πρωτομαγιάς του 1944) είτε στάλθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στα γερμανικά και πολωνικά εδάφη.

Τη χειρότερη μοίρα είχαν οι (πιθανώς 4.468) Εβραίοι, κυρίως από το Λεκανοπέδιο και τα Δωδεκάνησα, που βιαίως μεταφέρθηκαν από το Χαϊδάρι στο Άουσβιτς.

Οι εκτελέσεις ομήρων, τα βασανιστήρια, τα λευκά κελιά της απομόνωσης στο περιβόητο Μπλοκ 15, όλα ήταν αναπόσπαστο κομμάτι του στρατοπέδου μέχρι τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Με τη λήξη της Κατοχής και την Απελευθέρωση δεν επέρχεται το κλείσιμο του στρατοπέδου. Μετά τη Βάρκιζα το κράτος αξιοποίησε, ήδη από το 1946, το στρατόπεδο ως κολαστήριο των αντιφρονούντων, με στόχο κυρίως την απόσπαση «δηλώσεων μετανοίας», ενώ αργότερα το στρατόπεδο λειτούργησε πάλι ως στρατώνας και το Μπλοκ 15 ως πειθαρχείο.

Εφημερίδα City View – 9ο τεύχος
Κ. Μπελιάς